not ekle
fotoğraf ekle
aktivite ekle
yazı ekle
foruma yaz

yazdıklarını hep bir öpüşmelik yaşamak biraz heycansı biraz bilerek eksik bırakmak.bazen kaybolur insan şişelerin içinde.o ise şişenin içinden çıkan cin gibiydi.....

kadınlar isimli kitabı beni çok şaşırtmıştır. özelliklede sonlara doğru kendini sorgularken.

özgürlük


ayın 28inde tüm gece şarap içti ve
onu düşündü:
yürüyüşünü, konuşmasını ve sevişmesini
doğru gibi gelen ama aslında olmayan şeyler anlatışını ve
her bir kıyafetinin rengini ezbere biliyordu ve ayakkabılarının- herbir topuğun kıvrımını onlarla şekillenen bacaklar kadar iyi biliyordu.

ve eve geldiğinde yine dışarı çıkmıştı ve yine o kendine has kokuyla dönecekti
ve yaptı
boka batmış domuz gibi pislik içinde sabah 3 te geldi
adam bir kasap bıçağı çıkardı
kadınsa oda duvarını arkasına alarak
çığlık atttı
hala bir şekilde güzeldi
aşkın leş kokusuna rağmen
ve adam bardaktaki şarabı bitirdi

şu sarı elbise
adamın en sevdiği
ve kadın tekrar çığlık attı

ve adam bıçağı aldı
kemerini çözdü
ve kumaşı kızın önünde yırtıp attı
ve taş....nı kesti

şeftali gibi onları eline aldı ve
üstlerine sifonu çekti
oda kırmızıya bulanırken kız hala çığlık atıyordu

aman tanrım
sen ne yaptın böyle?


ve orda bacaklarının arasında üç havluyla
oturdu
kadının orda kalıp kalmadığını umursamadan
sarımı yeşil mi yoksa başka bir renk mi giymiş hiç takmadan

ve bir eli tutup bir eli
kaldırırken bir kadeh daha şarap yuvarladı

ilerleyen yaşta ünlü olması onu hayli değiştirmiş, eski dostlarını görmez olmuş. paraya tapar olmuş. ama seviyoruz yine de ihtiyar delikanlıyı...