SENİ GÜNLERE BÖLDÜM
Seni günlere böldüm, seni aylara
Daha yıllara, yüzyıllara böleceğim
Ve her zaman söyleyeceğim ki beni anla
Böyle eskitilmiş de olsa bu kalbi
Minesi çatlamış bir diş gibi durduracağım karşısında.
Şiirler söylenir, şiirler biter
Biz bu sevdayı neresine sakladıktı sen ona bak da
Kahverengi avuçlarına mı gözlerinin
Tam oradan mı kahverengi yağan bir aydınlığa.
Bütün günler yenileşir her bekleyişte
Ve bütün dünler, bütün geçmişler
Kapını açarsın ki bir de, hiç kimseler yok
Çaresiz, benim sana gelişim de hep böyle.
Dün akşama doğru turuncu bir bulut geçti
Sonra bütün bulutlar hep birden geçti
Anılar, anılar, belki hepsi bir kelime
...<br>
(Ne kadar çok severmişiz birbirimizi<br>
Sahi ne kadar çok severmişiz<br>
Yıllarca ,yüzyıllarca öpüştük<br>
Sigaralar tuttuk ,içkilerin en iyisini sunduk<br>
İstersen bu gece burada kal ,dedik<br>
Sağlığımızı sorduk, bir sürü ilaç adları saydık<br>
Sık sık görüşelim, olmaz mı ,dedik<br>
İyi bildiğimiz ne varsa yaptık,ayrıldık<br>
Ortada<br>
Her zamanki gibi bir karanfil kaldı)<br>
...
ne ölüme benzer ne ölümsüzlüğe
siz yok mu, sizin her yeriniz şaşırıp kalmaya istekli
bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim
şu da var: bir sokak en açılmış pencereler dalıyor
dalıyor da söz mü, yatağa uzatıyor otomobillerini
aşk duyan bir kadını
onun kişiliği olan memelerini
gözlerim! hey sokak! geri getiriyor gözlerimi
kimi zaman da bir cam kırılıyor şangur şungur
diyorum böylesi gürültüler şiir için gerekli
öyle mi değil mi?
