ahlak
Ahlakin bir taklit oldugu su goturmez; kendini onaylamak icin varsaydigi gerceklik, taklitlerden ibaret bu dunyada varolamazdi (ki bu dunya ahlaki, iyi veya kotu taklit etmektedir, ahlakin varsayiminca); iyi ve kotu dunyanin disindadir ve bu yuzden mutlaktir, mutlak olarak vardir; ancak yasamlarin varligi ahlaka temel olmak yerine onu onaylamakla yukumludurler (idealist yanilsama, diyelim; yasamin ahlaki yeniden yorumlanmasi); ahlakin celiskisi varligini ampirik bir dunyada onaylama zorunlulugudur; surekli bir yanlislanma, dunyanin ahlaksizligina isaret edemeyecektir; cunku, ahlak yanilsamasi gercekligin tutarli tecrube edilisine karsi koyabilecek gucte degildir; cunku, ahlakin temeli toplumsal tutarli yasamdir ve bu ahlakin (tutarli) reddinde kendisini belirgin bir sekilde gosterir
taklit
Yansimanin farkliligini anladigi olcude aslindan farkli bir asil yaratabilir
sanat
Dogru, sanat bir dil uretir; aslinda sanatin kendisi bir dildir; taklit hicbir zaman yalnizca taklit degildir, yani derdi yansitmakla sinirli olan; taklit bir yeniden varedistir; sanat bu yeniden varedisi, yani taklidi, en iyi daha dogrusu en ‘guzel’ beceren etkinliktir; sanatin urettigi dili, yani sanati, taniyabilmek icin (belki karsit) bir referans noktasi gerektir; sanat, bilgisine sahip olmadigi sey uzerinden kendisini icra ederken (ki bu kendi varolus kosullarinin degisik birlesimlerinin baska varolus kosullarina isaret etmesi demektir, fikrimce) icra ettigi sey ancak belirli bir toplumsal konuma gore ozgunluk yarattigi olcude (yani referansi oldugu olcude), kendisini varedebilir
ahlak
Bilime birinci, sanata ikinci taklitci diyebilirsek, ucuncu taklitci ahlaktir; ahlak asil sahtekardir; derdi ne dogru ne de guzel taklittir; ahlak taklidin bitip kurgulamanin basladigi alandir; toplumsal veya dogal olana ‘iyi ve kotu’ dayatilir; toplumsal ve dogal olani taklit etmek yerine, bunlarin taklit oldugu fikrine dayanir ahlak; ahlak yansimayi tersine cevirir; taklidi tersyuz eder; yoklugunu mutlak varliga cevirir
