Üzüntüsüz yaşama sanatı
Epiktetos yirmi asır önce demiştir ki: "Kader önünde sonunda şöyle veya böyle günahlarımızın bedelini önümüze koyar. Görünen ya da görünmeyen zaman içinde herkes günahlarının bedelini öder. Ektiğini biçer.
Bunu bilen adam kimseye kızmaz, gücenmez, kimseyi aşağılamaz, kimseyi itham etmez, kimseden nefret etmez, kimseye kin tutmaz. Bunu bilen adam karşılaştığı aksiliklere şaşmaz. Önüne çıkan maddi-manevi engellerin kendi günahlarından başka bir şey olmadığını bilir."
Düşmanlarınızı düşünmek için ayıracağınız bir dakika bile düşmanlarınızdan daha değerlidir. Nefret ve intikam hissi size büyük zararlar verir.
Aristo şöyle diyor: "İdeal insan iyilik yapmaktan zevk alır. Kendisine iyilik yapılırsa mahcubiyet duyar. Çünkü iyilik yapmak üstünlük işareti, bir iyiliğe muhtaç duruma düşmek zaaf işaretidir."
Karşılaşacağımız nankörlükten dolayı üzülmemek için hazırlıklı olalım. Karşılık beklemeden iyilik yapalım.
Mutluluk minnet beklemekte değil, minnet gösterilmesinden rahatsızlık duyulacak olgunluğa erişmektir.
8 Özel Armağan
1) Dinleme... Ama gerçekten dinleyin. Kesmeden, hayal kurmadan, vereceğiniz cevabı düşünmeden... Can kulağıyla dinleyin.
2) Sevgi... Kucaklamalar, öpücükler, sırt sıvazlamalar ve el tutmalar konusunda cömert olun. Bu ufak hareketler, aileniz ve dostlarınıza olan sevginizi daha açık göstermenizi sağlayabilir.
3) Kahkaha... Fıkra anlatın, neşeli hikâyeleri paylaşın. Bu armağanınız "seninle birlikte gülmeyi seviyorum" anlamına gelir.
4) Yazılı bir not... Basit bir "Yardımın için teşekkürler" notu, ya da belki bir şiir... Kısa, elle yazılmış bir not bazen ömür boyu hatırlanır. 5) İltifat... Basit, içtenlikle söylenen bir söz ("Bu renk sana ne çok yakışmış", "Harika bir is çıkardın", "Yemek nefis olmuş" gibi) karşınızdakinin içini aydınlatır.
6) İyilik... Her gün, rutininizi kırıp birisine hoş, nazik bir şey yapın. 7) Yalnızlık... Bazen tek istediğimiz yalnız kalmaktır. Bu anlara duyarlı olun ve ihtiyacı olana yalnız kalma armağanını verin.
8) Neşeli bir yapı... Birine tatlı bir söz söylemek gibisi yoktur. Selâm vermek veya teşekkür etmek o kadar zor mu?
eskiden
çember çevrilir, su musluktan içilir, ağaçlara tırmanılırdı. bebekler bezden, silahlar tahtadan, resimler kömür karasından yapılırdı. kızlara ninelerinin erkeklere dedelerinin isimleri konulur, saatli maarif okunurdu. komşuda pişen bize... bizde pişen komşuya düşerdi. geceler ayaz,sokaklar karanlık,yıldızlar parlak olurdu. turşu, salça, mantı evde yapılır, karpuz kuyuda soğutulurdu. erik ağacının çiçeği, pencere camımıza yaslanır, güz yaprakları bahçemize düşerdi. kardan adam yapılır; evlerde soba yakılır, kış gecelerinde masal anlatılırd. merdiven çıkılır, aidat ödenmez, yönetici seçilmezdi. evler badanalı, sokaklar lambasız, mahalleler bekçili olurdu. ajans radyodan dinlenir, çizgi roman okunur, defterlere kenar süsü yapılırdı. hayat, arkası yarın gibiydi, kesintisizdi. her gün yaşanacak bişey vardı. herkes kendi düşünü kurar, kendi hayatını oynardı.
şimdi
şimdi
herkes
yoğun,
yorgun
ve
tek başına...
başlık
türk, öğün, çalış, güven! demiş a,
şimdilerde çalışan parasız, pulsuz
çalışıyor paralıya,
güvenen varsa, parasına güveniyor,
üstyanı, öğün babam öğün!
dövün babam dövün!
