ankara
hiçde söylenen gibi beton olmayan, hayatımın bir kısmını geçerecek olduğum sehir.
sezercik
sezer inanoğlu'nun canlandırdığı vakt-i zamanında hastası olduğumuz çocuktu bu.öksürünce ağzından kan gelen anne,tavuk budunu ellerini kulanarak parçalarcasına yiyen sarhoş bir üvey babanın ardından nur gibi parlardı yüzü.balon satarak kazandığı paraları akşamına delikanlı gibi üvey babasına getirir içinden zırnık yürütmezdi.rakibi ömerciğe göre sosyal toplum bilinci daha gelişmiş olduğundan yeri gelir kıbrıs'a gider vatan kurtarır yeri gelir eroin satıcılarının kabusu olurdu.zenci bir arkadaşı vardı ama bir kere olsun amerikan filmi tekerlenesi "senin tek sorunun o koca kara kıçın dostum" dediğine tanık olmadık.piç denmesine çok kızar sonrasında dayak yerdi.kötü alışkanlıkları da vardı tabi,birkeresinde mahalenin oduncu amcasından odun istemiş vermeyince birkaç parça odun çalmak zorunda kalmıştı,ama annesi içindi,annesi çok hasta olur film boyu bir yatakta yatar bizde ağzımız açık içimizden "acaba annesine ne diyecek şimdi" derdik.en umulmadık anlarda babası ediz hun bakkala borç diz boyu olmuşken tabiri caizse tam vaktinde yetişirdi.şimdi ne yapıyordur acaba büyümüş müdür acaba velet?
hakan günday
{kinyas ve kayra} , {piç} adlı romanların sahibi ,okunulası yazar.
'hayat hala olanla olması gereken arasında ki çelişki'
misket
muşamba torbalarda içinde yatak ve çekyat içlerinde saklanınlan çocukluk aparatı,bazen anne deterajanı yolu gözlerdik yada yasanılan yerde büyük bir cam fabrikası olduğundan her pazar erken saatte kalkıp fabrikanın soğuması için kumlara gömdüğü misketleri çıkartılırdı.kemik beş tane normal misket,godik on normal misket yerine geçerdi.sonra kuyu diye bir oyun vardı oynardık.şimdi misketin yerini piley siteyşinlar , iks bakslar , internet aldı.
- gömdürcemoğlum bak şimdi
- zzzzzzt ahahhhahhaa
- .ikerim aa elimin üstüne konusmasana oğlum.
hey gidi!..
